Hıncal, hınç ile al- fiilinin emir biçiminden kurulur; Nişanyan Adlar Türkçe adı “öç al” diye çevirir. Kubbealtı Lugatı hıncı düşmanlık ya da kızgınlıktan doğan öç alma duygusu olarak tanımlar ve hıncını almak deyimini intikam almak diye açıklar; ad bu deyimin bitişik yazılmış hâli gibidir. Al- fiili ise Nişanyan Sözlük'e göre Eski Türkçede ele geçirmek, tutmak, satın almak ve alt etmek anlamlarını taşır.
Hınç sözcüğünün geçmişi şaşırtıcıdır: Nişanyan Sözlük onu Farsça χanc sözcüğüne bağlar, bu sözcüğün anlamları arasında hırıltı ve feryat vardır. Sözlüğe göre öfke anlamı 20. yüzyıl başlarında ortaya çıkmıştır ve bu anlamın nereden geldiği açık değildir; Kubbealtı da sözcüğün kökünü belirsiz sayar. Hıncal, kalın ünlülü iki hecesiyle Baytal ve Başkal gibi -al ile biten adlarla ses benzerliği taşır.