Güz, sonbaharın Türkçedeki eski adıdır; Nişanyan Adlar da karşılığını “sonbahar” diye verir. Nişanyan Sözlük sözcüğü Eski Türkçe kǖz biçimine götürür. Sözcük Türkçenin en eski yazılı belgelerinde vardır: 759 tarihli Uygur Kağan Yazıtı'ndaki “ol yıl küzin” ifadesi, o yılın güz mevsiminde demektir. Kaşgarî'nin 1073 tarihli sözlüğü de kūz sözcüğünü Arapçadaki ḫarīf, yani sonbahar karşılığıyla açıklar.
Ad, bir mevsimin adını taşır; yazın bitip kışın henüz başlamadığı dönemi çağrıştırır. TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı sonbahar anlamıyla verir. Tek heceli, z ile biten ad, ek alırken ince ve yuvarlak ünlüyü korur: Güz'ü, Güz'e. Benzer isimler arasındaki Güze ve Göze ses bakımından ona çok yakındır; Göze su kaynağı demektir.