Gökbel, gök ve bel sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Gök, Ana Türkçe *kȫk'ten gelir ve eski dilde hem maviyi hem yeşili anlatır; bugün en çok gökyüzü anlamıyla bilinir. Bel, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *bẹ̄l sözcüğüne dayanır. Sözcüğün bilinen vücut anlamının yanında, Vikisözlük dağ sırtlarında geçit veren çukur yer anlamını da kaydeder. Adda bu ikinci anlam öne çıkar: TDK Gökbel'i yeşil geçit diye açıklar; gök'ün eski yeşil anlamı bu yorumu destekler.
Bel sözcüğünün geçit anlamı Gökbelen adında da görülür. Gökbel iki hecede okunur (Gök-bel) ve ince ünlülüdür: Gökbel'e, Gökbel'in. Benzer isimler arasındaki Gökgöl de gök ile bir doğa sözcüğünü birleştirir; Göken ve Kökel ise ses bakımından yakındır. Kısa yapısı nedeniyle iki ya da üç heceli soyadlarıyla rahat söylenir.