Doruktepe, doruk ve tepe sözcüklerinin birleşmesinden oluşur ve iki öğe de bir yükseltinin en üst noktasını anlatır. Tepe, Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *tepe biçimine dayanır; bu eski sözcük hem tepe, doruk hem başın en üst kısmı anlamını taşıyordu. Eski Türkçedeki töpü (yükseklik) onun akrabasıdır. Doruk ise zirve, en yüksek yer demektir. Anlamca birbirine çok yakın iki sözcüğün yan yana gelmesi, yükseklik fikrini pekiştirir; TDK de adı üstün nitelikli, başarılı biri olarak açıklar.
Dört hecede okunur: Do-ruk-te-pe. Ünlüyle bittiği için ekler kaynaştırma sesiyle gelir: Doruktepe'ye, Doruktepe'nin. Tepe sözcüğü yer adlarında çok geçtiğinden ad, ilk duyuşta bir semt ya da köy adı gibi algılanabilir. Benzer isimler arasındaki Boztepe aynı tepe öğesiyle biter.