Atış, atmak fiiline -ış ekinin getirilmesiyle yapılmış bir addır; atma eylemini ve tek bir atışı anlatan Türkçe sözcükle aynı biçimdedir. Nişanyan Adlar adı Türkçe kökenli sayar, ama bir anlam yazmaz; bu yüzden adın hangi çağrışımla konduğu bilinmiyor. Nişanyan Sözlük at- fiilini Eski Türkçedeki aynı biçimli fiile götürür. Bu fiil geçişli kullanıldığında fırlatmak, geçişsiz kullanıldığında ise çıkmak, belirmek anlamına gelir. Kaşgarî'nin 1073 tarihli sözlüğünde bir adamın okunu atması da şafağın atması da bu fiille anlatılır.
Sözlük ilginç bir ayrım da yapar: âşıkların karşılıklı söyleştiği atışma, ona göre atmaktan çok “tartışmak” anlamındaki aytış- fiilinden gelmiş olmalıdır. Yani adla atışma arasındaki ses yakınlığı, ortak bir köken anlamına gelmeyebilir. Sondaki ş, ünlüyle başlayan eklere kesme işaretiyle bağlanır: Atış'ı, Atış'a. Benzer isimler arasında Ağış ve Arış da aynı -ış sesiyle biter.