Tekant, tek ve ant sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Tek, eski Türkçe *tēk biçiminden gelir ve tek, biricik, yalnız anlamlarını taşır. Ant, Osmanlıcadaki and biçiminden, o da Ana Türkçe *ānt (yemin) sözcüğünden gelir; Eski Türkçede de görülür ve Azericedeki and ile akrabadır. Türkçede “ant içmek” deyimi bir söze bağlılığı yeminle pekiştirmeyi anlatır. TDK adı büyük, önemli bir yemin diye açıklar.
Ant ile biten adlar arasında Birant ve Berkant da vardır; Tekal, Tekol ve Teksoy ise tek öğesiyle başlar. Tekant iki hecede okunur (Te-kant). Sondaki nt kümesi adı kısa ve kesin bir sesle bitirir. Ünlü uyumunu son hece belirlediği için ekler kalındır: Tekant'a, Tekant'ın. Ant sözcüğü Vikisözlük'te tek başına da erkek adı olarak kayıtlıdır.