Ebet, Arapça ebed sözcüğünün sonundaki d'nin Türkçede t'ye dönmesiyle oluşmuş bir biçim olarak görünür; anlamı sonu olmayan gelecek zaman, sonsuzluktur. Kubbealtı Lugatı ebed'i karşıtı ezel olan sınırsız gelecek diye tanımlar; Sünbülî'nin “Ezelden aşk oduna yana-geldim / Anınçün tâ ebed mestâne geldim” dizeleri sözlüğün örnekleri arasındadır. Nişanyan Adlar bu adı Ebedi kaydıyla birlikte gösterir; o kaydın karşılığı “sonsuz”, Arapça yazımı ise أَبَدى'dir.
Ebedi, ebed'e nispet eki -î getirilerek yapılmıştır ve Kubbealtı'na göre sonsuz, ölümsüz, kalıcı demektir. Ebet ise sıfatı değil, doğrudan sonsuzluğun kendisini anlatır. Ezel ile ebed çoğu zaman birlikte anılır: biri başlangıcı olmayan geçmişi, öbürü sonu olmayan geleceği karşılar. TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı bitimi olmayan zaman diye açıklar.