Berkün, berk ve ün sözcüklerinin birleşimidir. Berk eski Türkçede “sağlam, dayanıklı, güçlü” demektir; ün ise “şöhret, adı duyulmuşluk” anlamına gelir. TDK sözlüğü adı “kuvvetli ve sağlam olarak bilinen kişi” diye açıklar. Nişanyan Adlar, berk sözcüğünün pek sıfatının bir söyleyiş biçimi olduğunu, on altıncı yüzyıldan sonra dilde kullanılmadığını ve 1930'larda ad dağarcığına yeniden alındığını belirtir.
Yazarken ü harfinin korunması önemlidir; harfsiz yazımda ad Berkun gibi okunup başka bir sese dönüşür. Baştan sona ince ünlülerle kurulduğu için ünlü uyumuna uyar ve yumuşak duyulur. Berk ile başlayan Berkkan ve Berksan gibi adlardan farkı, ikinci öğenin güç yerine tanınmışlığı öne çıkarmasıdır.