Başkal, baş sözcüğü ile kalmak fiilinin emir biçimi kal'dan oluşur ve “baş kal” diye okunur. Baş, Ana Türkçe *baĺč'a dayanır ve önder, bir topluluğu yöneten kişi anlamını taşır. Kalmak ise Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *kiāl- (geride kalmak, durmak) fiiline uzanır; Eski Türkçede kal- biçimiyle görülür. Bugün bir yerde ya da durumda sürmek, olduğu gibi korunmak anlamındadır. Ad böylece çocuğun önderliğinin sürmesini dileyen bir sözdür; TDK de adı bu dilekle açıklar.
İki hecede okunur (Baş-kal); ekler kalın ünlülüdür: Başkal'a, Başkal'ın. Benzer isimler arasındaki Başol da aynı baş öğesini bir emir kipiyle birleştirir.