Avcı, av sözcüğüne iş ve uğraş bildiren -cı ekinin eklenmesiyle kurulmuş, anlamı kendi yapısından okunan bir addır: avlanan, avla geçinen kişi. Nişanyan Adlar karşılığını doğrudan “avcı” diye verir; TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı avlanmayı seven, işi av olan kişi diye açıklar. Kökteki av, Nişanyan Sözlük'e göre Eski Türkçe āv sözcüğünden gelir ve hem avlanma eylemini hem de avlanan hayvanı anlatır. Sözlüğün en eski tanığı Irk Bitig'deki “er avka barmiş”, yani adam ava gitmiş cümlesidir.
Kaşgarî'nin 1073 tarihli sözlüğünde avçı biçimi de geçer; aynı eserde Türklerin āv dediği, Oğuzların ise sözcüğü āw diye söylediği not edilir. Ad, böylece dokuz yüz yılı aşkın süredir neredeyse aynı biçimde yaşayan bir kelimeye dayanır. Nişanyan Sözlük, Moğolcadaki aba “av” sözcüğünün Türkçeden alındığını düşünür. Kalın ünlülü iki heceden oluştuğu için ekler de kalın gelir: Avcı'yı, Avcı'ya.