Çığır, “yürüyerek açılan yol, patika” anlamındaki Eski Türkçe sözcükten gelir. Nişanyan Sözlük'e göre çığır ilk kez Kaşgarî'nin 1073 tarihli sözlüğünde “dar yol, patika” diye kaydedilmiştir; aynı yerde üzerinde yürüne yürüne sertleşen toprak için çıġruk yér sözü geçer. Sözlük, kelimenin yügür- “yürümek” fiilinin bir ağız biçiminden türemiş olabileceğini düşünür; Türk dillerinde baştaki y sesinin c ya da ç'ye dönmesi sık görülen bir değişmedir. Sözcük bugün çığır açmak ve çığırından çıkmak deyimleriyle yaşar.
Ad, çığır açmak deyimi yüzünden “yeni bir yol açan” çağrışımı taşır. Kayıtlarda kız ve erkek çocuklar için ortak bir ad olarak geçer. Nişanyan Sözlük'te ayrı bir madde olan çığır- fiili ise “seslenmek, bağırmak” anlamındadır ve adla doğrudan ilgili değildir. Kalın ünlülü, r ile biten kısa yapısı Çakır adıyla aynı ses kalıbındadır.