Buluş, bul- fiilinden türeyen ve bugün “yeni bulunan şey, icat” anlamında da kullanılan sözcükle aynıdır. Nişanyan Sözlük buluş'u bul- fiilinin türevleri arasında sayar. Fiil Eski Türkçede “nail olmak, edinmek” ve “bulmak” anlamlarını taşır; sözlüğün notuna göre erken metinlerde “nail olmak, kavuşmak” anlamı görülürken geçişli “bulmak” anlamı Kaşgarî'nin sözlüğünde ortaya çıkar. Orhun Yazıtları'ndaki “Kül Tigin er at bultı” (Kül Tigin erkeklik adına nail oldu) sözü bu eski anlamın örneğidir.
Aynı fiilden buluş- “bir araya gelmek” ve buluşma da türemiştir; ad bu yüzden hem bulmayı hem kavuşmayı çağrıştırır. Kayıtlarda kadın ve erkek adı olarak yer alır. Bağış ve Oluş da fiile -ış/-uş eki getirilerek kurulmuş adlardır. Sondaki ş, ünlüyle başlayan bir soyadına yumuşak bir geçiş sağlar.